ALIŞTIM TERKEDİLMELERE...

Ben yakamozlu gecelerin yorgun adamıyım. Alıştım terkedilmelere, tuhaf    
yalnızlıklara...Ulaşamadığım yıldızlarla konuşmalara; dalgalar kumsalı
öperken denizi seyretmeye, kumsalda bir uçtan bir uca yürümeye, seni
düşünmeye...

Alıştım uykusuz bir gecenin yorgun sabahında gündoğumunu
seyretmeye...

Ben seni sevmek için yaratıldım, seni övmek ve seni benden ayıran denizlere 
karşı sövmek...


Tek lüksüm martılarla konuşmak, seni anlatmak, onlarla
ağlamak, onlarla gülmek, onlar kanat çırparken seyretmek, onların
beyazlıklarında yitmek, gitmek, bitmek ve yine bir duyguseli olup sana
akmak, sensiz geçen yıllarıma kahretmek...Ardından bakmak...

Yakamozlarla parıltılı denizin derinliğinde, bir geceyarısı
sessiliğinde, mavilerin sensizliğinde, sensizliğin kimsesizliğinde ben
yakamozlu gecelerin yorgun adamıyım. Alıştım yokluğuna, alıştım yaşamaya
sevgi tokluğuna...

Zaman zaman duyduğum yüreğimdeki ezikliğin, sancının, ya
dinmeyen içimdeki acının bilemezsin burukluğu nasıldır...

Bakma benim gizlime, saklıma, ağlamak gelir hep içimden
gözlerin gelince aklıma...

Bir gidiş gittin ki, kaldım acılar içinde...

Kahrettim hayata sancılar içinde...

Başarını kutlarım boş bir şişe içinde...


ERDEN ERKİN / BURSA......