SONBAHAR HÜZNÜ...


Sanma vardır senden benim umduğum, görmemek için gözlerimi yumduğum ve
uğruna hayatımı sunduğum; sonucunda acı, hüzün bulduğum, gözlerinin
derinliğinde kaybolduğum.

                  Bir uydu olup sana uyduğum, büyük bir tutkuyla ilgi
duyduğum, herşeyimi sana ayarlayıp kurduğum, olduğum yerde sayıp sende
durduğum, bir zerrecik olup kendimi savurduğum...


                  Dökülüyor, savruluyor yapraklar, bak aniden geliverdi
sonbahar, nereye kadar sürer bu hüzün? Ta ki dallardan en son yaprak düşene
kadar...

                   Bir sonbahar şarkısıdır tutturduğumuz, hiç gitmiyecek
gibi oturduğumuz, yıllardır arkasından bakıp durduğumuz, giden sevgiliye bir
ömür verip, yıllarımızı savurduğumuz, derin bir acıyla kalbimize
vurduğumuz...

                    Bilmiyorum aldandık geldik nesine? Öyle bir dünya ki pis
ve sefil öylesine, nerede insanlık adına duyduğumuz gurur? Her gelen, her
geçen bir darbe vurur...


                      Bir yarılanmış sonbahar şarkısıdır dilimde, bir acı
hüzündür kalan içimde, benim hiç bir rolüm olmadı bu seçimde, hazin bir
hatıradır kalan geriye...


                     Bilmiyorum neydi sende bulduğum, gözlerinin
derinliğinde kaybolduğum, hayretler içindeyim ne tuhaf, hala dün gibi
hatırlarım, hep seni anlatıyor son satırlarım...


                                                                            
                              ERDEN ERKİN / BURSA...