UZAKLAR HÜZÜN DOLDURUR AYI

         Başınızı kaldırıp gökyüzüne bakıyor musunuz bu gecelerde? Farkında mısınız, sonbaharın hüznünü yansıtmak istercesine özlem şarkılarını kulağınıza fısıldayarak doğan ayın?

         Hiç kumsalda, serin kumların uzerine oturup, sevgilinize sarıldınız mi doyasıya, o kapkaranlık geceyi aydınlatan dolunayın altında? Seyrettiniz mi yakamozu sevgilinizin gözlerinden? İçiniz ürperip de bakarken, bir büyücünün sihirli küresi gibi size gülümseyen dolunaya, fısıldadınız mi sihirli sözcukleri kulagına? Bir fırtına yaratıp dalgalandırdı mı denizi yakamozla birlikte kelimeleriniz? Ve hiç bıkmadan küçük buseler yerlestirdiniz mi dudaklarına yarin? Ayışığından üşüdüğünü hissedip daha... daha da sıkıca sarıldınız mı?

         Belki kumsal yoktur oralarda... Ele ele tutusup sevgilinizle, bir parka yürüyüp uzandınız mi çimlerin üzerine. Toprak kokusunu... çiçeklerin, ağaçların kokusunu... dolunayın kokusunu derin derin içinize çekerek fısıldadınız mı sevgi sözcüklerini?

         Hadi ondan da vazgeçiniz, evinizin balkonuna çıkıp seyrettiniz mi peki? Ya da pencerenin önüne koltuğunuzu çekip, tum ışıkları söndürüp, kucağınıza alarak oturdunuz mu sabaha kadar sevgilinizle?

         Yapmadınız... Yazık! Oysa bir bilseniz değerini...

         Uzaklar engel oldu bana... ben yapamadım...

         Yağmur elli perim yoktu yanımda, uzaklar girmişti aramıza... her zamanki gibi!

         Yatağıma uzanıp pencereden seyrediyorum dolunayı...

         Gözlerimde özlem, dudağımda hüzünlü bir şarkı mırıldandığım:

 "sevgilimi verin bana
İstanbul sokakları"

                                                     Orkun Bozkurt