Bir volkan gibi patlıyor hayat der yazar.Her yaşam bir volkan değil mi? 
Patlamaya hazır herşey, her an.ve zaman.NEYMİŞ ZAMAN?.yokoluşa doğru 
hızla yuvarlandığım bir serüven,kayıp giden avuçlarımdan.Yüreğimden gürül 
gürül akan ırmaklardır zaman.Bir bir silinen yüzlerdir düşlerimden.tutamadığım ve 
hızla akıp giden tenimden,bedenimden,yıllarımdan.Umudun yok olduğu gitgide,köreldiği .
 Gürül gürül ırmaklar yerine durgun,kirli ,derinleri görülmeyen su oldu zaman.40lı 
yaşlara başladığım sonsuz bir kovalamacadır yaşam..ve artık yorgunluktan 
nefes almada zorlandığım,tek tek silinen dost yüzlerdir zaman.Sona doğru 
yaklaştığım ve artık sonsuz bir özlem duymadır derin aydınlığa,güçlü ışığa 
doğru çekildiğim bu kirli yaşam.Huzura özlemdir,bir kavuşmadır kendimle 
artık zaman.Bir kucaklaşmadır sıcacık,hasret dolu en derinlerimle.Bir yitik 
umut,bir güçlü yürektir artık DURMA GİT dediğim zaman.Hasretim 
kendime,hasretim yüreğime ve hasretim yalnızlığıma sakın dönme artık bana 
ZAMAN...

egem ugur 2001 Nisan