"Hocam!" dedi bir ses. "Şuradan bir kişi..." diye
ekledi. O zaman tanıştık belki de seninle, ve belki hiç tanışmıyoruz.
Yalnızlığı ve kalabalığı gördüm etrafta. On kadar insandık hep
beraber ama , birey birey hepimiz ...

Bir kelime; yalnızlık, ve bir kelime gibidir yalnız
olmak. Hiç bir zaman cümle olmayı başaramamış bir kelime gibi...

Geçmişe takılıp kalman mı, umutlara bel bağlaman mı
sorun çıkarıyor? (Ki biliyorum:Ah şu okul bir
bitse...diyorsundur.) 

Kim bilir, belki de yalnızlığın seni o kadar
gururlandırıyor ki; BEN ÖZGÜRÜM diyorsundur. Ama özgürlüğün ne olduğunu
düşünmek de ağır geliyor." Ah insan ne kadar eğlenir kendini
kandırmaktan..."

Yoksa bu sürüye katılmaktansa yalnızlığı mı tercih
ediyorsun?
Insanlardan korktuğun için mi kaçıyorsun, kaçtığın
için mi korkuyorsun? Ve sen aslında yalnız kalarak, dahil
olmak istemediğin sürüye dahil olma yolunda ilerliyorsun, farkında
mısın? Belki de bazen; yalnızlık dünyanın en güzel şeyi diye bahse
giriyorsun, ama asıl bahis konusunun sen olduğunun da farkında
değilsin...

Düşün ki stadyumda içiyorsun ve şehir ışıkları sana
göz kırpıyor. Bir tane evin ışığı yanınca ne kadar fark
edebiliyorsan, insanlarında, tek başına seni sürüden ayırması o kadar
mümkün olacaktır. 

Sanmayasın ki bu kadar cümlenin bir sonucu var. Sonucu
senin yazmanı istiyorum....
okuduğun için teşekkürler

DEVRİM