-I-
Bütün izafi kavramları istifliyorum simdi beynimde... GÜzelliğin tarifi
kadar çelişiktir gece.
Karanlık ve ışığın keşfedilmemiş muhtaçlığıdır birbirine. Ateş
böceğinin farkedilişidir. Bütün ışıklar karanlığa muhtaç, karanlığa
aşık ve aşkın savaşla benzeşmesidir gece... Fail ile fiilin trajik devinimi...
atomu parçalıyorum simdi önyargılarımla
ve bütün izafi kavramları istifliyorum beynimde
bir intihar pervanesiyim
bir ışığa aşık
bir şaşkın düş kanadıyım gece kırığında
bir ihanet,
bir taç yaprağı,
çift çenekli bir gece yolcusuyum.
yaşamın başlangıç noktası
ve ölümle başlayan başlangıçların
son noktasıyım
görünmez bir kazayım
kendi seyrimde
gece; zarf
ölüm; fiil
ışık fail;
ben ise bütün intiharların öznesiyim...
an, zamanda asılı
an, zamanda çivili
bir pervaneyim tanrım
ışığın aşkına pervane
ateşine yanmak bütün maksadım
uçtuğum ışık bahane
-II-
Babil'im, Ninova'yim. Yitik ve mistik bir zaman tüneliyim. Kanatlarinda
ecelini taşıyan bir pervaneyim. Kar tanesinin güneşe sevdasıyım, bir
çıgın ağır çığlığıyım ve ağır bir sevda enkazıyım.
gözümde gülüşün gezinir, içimde bir fil
ağırım kendime tanrım, ağırım ağır
felçli bir bedenim şimdi buruk ve sefil
körüm, dilsizim, sağırım sağır...
Pusuda iken bütün firavunlar, kimseler sevmedi benim kadar gözlerindeki
yarı uykuyu.. Bir intihar pervanesiyim, bir ışığa aşık. Bir şaşkın
düş kanadıyım
gözlerinde kırık,
gözlerine aşık....
Özhan Hakan
