MEKTUP

ANNEME

Gözlerim ağrımış! Hayırdır diyorum, bu ne? Bakıyorum zorla görmeye çalışarak. Sıyrılmış güneş perden arasından ’kalk’ diyor, kalkıyorum. Sensiz beni o kaldırıyor.Bazen küsüyor.O küsken ben sensizim. Kalkmıyorum bekliyorum. Canım naz istiyor. Canım kahvaltımı kucağıma, lokmaları ağzıma istiyor. Ama bu da olmuyor değil mi? Sensizken bu da  olmuyor. Canım istememeyi de öğreniyor. Kalkıyorum, istememeyi öğrenen canıma yememeyi de öğretiyorum.

Bugün de taramıyorum saçlarımı. Onu da bekliyorum. Dokunur mu ki iki ipek el,ayırır mı ki saçlarımı tel tel. Tarar mı ki, incitmeden kıyamamacasına. Kıyamayan düşüncelerden de sıyrılıyor, unutuyorum. Sensizken bunu da yapamıyorum. Bakmıyorum, parktaki çocuklara, banktaki annelere…Bakmıyorum,uyuyan yavrusuna hayran hayran bakanlara. Bakmıyorum! Baktıkça onları da sevmiyorum. Seni sevmediğim gibi! Sensizken senin sevgini de taşıyorum. Sensizken o yükü de ben taşıyorum.Sen görmüyorsun, köşedeki odanın köşesinde ağlayan benim. Arada burnumu siliyorum. Sensizken onu da ben  yapıyorum. Büyütüyorum damlaları, kocaman oluyorlar. Artık bende silemiyorum. Çıkıyorum, köşemden, bütün köşelerden. Sana koşuyorum umutsuzca. Sensizken koşamıyorum da! Bak düşüyorum. Sensizken kalkamıyorum. İşte pes ettim. Bak sensizken pes edebiliyorum…!

BETÜL

17.02.2005