MAVİ BİR MASAL ANLAT BANA.......  Işık, ince mavi tülün ardından yansıdı Burcu'nun  aydınlık ve çocuksu yüzüne.Yanaklarında mavi gölgeler oynaştı .gözlerinin  nehir rengiyle buluştu ışık.İnce,mavi tül perdeyi kenara topladı Burcu.günün  bütün güneşini gözlerine hapsetti.uzun uzun güneşin parıltılarını izledi.ve  odasının içindeki ışık oyunlarını. Uzandı pencereyi açtı.gün ışığı böylesine odasındayken.günün serinliğini de  yüzünde duyumsamak istedi.Uzun kumral saçları omuzlarına dökülüyordu  şelaleler gibi.bir tutam saç aldı eline,parmaklarına doladı.oynadı oynadı  farkında olmaksızın.bu kocaman evin içinde böylesine kimsesiz olmak yüreğine  zehir tadında bir ağırlık saldı. Kalabalık ve sesler içindeyken.sevgilerle sarmaş dolaşken.şimdi  sevgisiz,kimsesiz,sevdasız kalakalmıştı.Bir bir çekilmişlerdi tüm  sevdikleri..ansızın derin bir uykunun kollarında vermişti tüm insanlarını  toprağın soğuk ve karanlık koynuna. Derin bir off çekti.güneşe bakmaktan gözleri  yaşarmıştı,acımıştı.''Olsun,acısın'' dedi.''Ruhum böylesine  acırken,gözlerim,bedenim acımış ne çıkar''. Çocuklar hemen pencerenin önündeki kaldırımda ip atlıyorlar,şarkılar  söylüyor,minik kahkahalar atıyorlardı.Burcu perdeyi iyice çekip  açtı.ellerini çenesine dayadı ve çocukları izlemeye koyuldu.Yüzündeki mavi  gölgeler çocukların yüzüne de düştü..gülümsemelerine oturdu  mavilikler.hatırına bir şarkı düştü birden.Çocukluğunda bir komşu teyzeden  duyduğu ve o gün bugündür hatırında olan..ve nece olduğunu bile bilmediği  bir şarkı. ''çiç çin çaylemen ,minçi minçi se,yuvatrit vilitrit,vili vili ve.noçop  rokopo ..mındır şındır şo'' farkında olmadan yüksek sesle söylemişti.Birden  çocukların pür dikkat yüzlerine düşen mavi bir ışıkla kendisini  dinlediklerini gördü.gülümsedi.''birden aklıma geldi'' diyebildi..çocukların  hoşuna gitmiş ve onlara da öğretmesini istiyorlar dı  Burcu'dan..''elbette,neden olmasın'' diyebildi.. sokağın bütün çocukları Burcu'nun penceresinin önüne doluştular..yüzü  aydınlık ve kocaman bir gülümseme ile sarmalandı.''çin çin çaylemen''.. Hep birlikte söylemeye başladılar..kimbilir o komşu teyze bilseydi yıllar  öncesinden bugünlere taşınacak bu çocuk şarkısı..çocuklar öğretecekler  birbirlerine..bilmeyenlere.. ''Emine teyze eğer yaşıyorsan kulakların çınlasın'' diye geçirdi içinden  Burcu.''yok eğer toprağın koynunda isen..duy bu şarkıyı.yıllar önce eski  ahşap evlerin sıralandığı bir sokakta çocuklara söylediğin ve ne anlama  geldiğini bile bilmediğim şarkıyı''. Burcu ince mavi tül perdeyi örttü.çocuklar oyunlarına geri döndüler.Burcu  günlüğünü eline alıp masanın başına geçti.Kurşun kalemleri severdi.Zaman  içinde kurşun kalemle yazdığı yazıların hafif silinmeye başladığını görmek  hoşuna giderdi.Anıların da zaman içinde silinmeye başladıkları  gibi.sayfaları ağır ağır çevirdi.O kadar uzun zamandır yazıyordu ki..  defteri artık yıpranmıştı.Mavi bir sayfa çekti dikkatini.iki yıl kadar önce  yazılmış bir sayfa. Mavi kuru boya ile tamamen boyanmış ve üzerine yine kurşu kalemle bir kaç  satır düşülmüş.''ben o mavide kaldım,o kayada ve o güneşte kaldım.tam  orada''..gözleri satırlara takılı kaldı.saatlerce öylece masanın başında hep  aynı mavi sayfada uçsuz bucaksız mavilerde kaldı Burcu. Kapının ziliyle fırladı yerinden..yüreği ağzına gelmiş neredeyse bayılacaktı  korkudan.mavi bir düşten uyanmanın sarhoşluğu ile kapıyı zor buldu.Güneş  çoktan çekilip gitmişti odadan,evin içini loş bir yalnızlık ve kocaman bir  sessizlik kaplamıştı.''kim o''dedi ama kendi sesini bile zor duydu Burcu. ''Burcu aç kapıyı ben Akın''.yavaşça kapıyı açtı Burcu.Akın'ın boynuna  sarıldı ve gözlerinden Akın'ın yanağına mavi bir katre  düştü.Kalanlardan.gitmeyenlerden biriydi Akın.Bütün geçmişini bilen  Burcu'nun.ilk flörtünü..ilk çocukluğunu,ilk gençliğini.sokaklarda Burcu'yu  diğer çocuklardan koruyan..ondan birkaç yaş büyük olmasına rağmen neredeyse  kendi çocukluğunu unutacak kadar Burcu'yu gözeten. Salona geçtiler.Burcu lambayı yaktı, masanın başına gidip mavi sayfayı  kapattı.Mutfağa geçip ocağa çay suyu koydu ve Akın'ın yanına geri  döndü.Kurşun kalemini uzun kumral saçlarına toka gibi iliştirdi.''Kim kaldı  Akın?sen ben ve anılarımız''.Burcu'nun gözleri uzun zamandır sehpanın  üzerinde duran boş bir kahve fincanına ilişti.Kaldırıp mutfağa götürememişti  o fincanı.Heryer toz içindeydi de gücü yoktu hiçbir şeye.Yüreğinin yerinde  mavi bir taş yaşıyordu sanki.öylesi ağır ve can yakan. Akın sesini çıkarmadan bir sure Burcu'yu izledi.Onu kendinden çıkartmak  istemedi.zaten Burcu'da kendinden çıkmamak için direniyordu. ''hadi Burcu üzerine bir ceket al dışarı çıkalım,çayı dışarıda  içelim''.Burcu gözlerini fincandan geri aldı Akın'I ilk kez görmüş gibi  toparlandı.Saçlarından kalemi çekti çıkarttı..mutfağa geçip ocağın altını  kapattı.Yatak odasından mavi ceketini aldı ve salona geldi.Akın ayağa  kalkmış kapının önüne gitmişti bile.Burcu mavi spor ayakkabılarını ayağına  geçirdi.Çıktılar. Akın eski ve öksürür gibi sesler çıkaran arabasının motorunu  çalıştırdı.''nereye gitmek istersin Burcu?''.... .... ''Bilmem!!''.hava karanlık bir mavi örtünün altına gizlenmişti.Yokuşa  çocukların sesleri olmayınca mavi bir hüzün serilmişti.nehir gözlerinin  yaşını elinin tersi ile sildi Burcu.Akın radyoyu açmış kanal arıyordu. ''iki yitik hasret,iki parça can'' notaları döküldü Burcu'nun ve mavi  karanlığın kucağına.araba yokuştan ağır ağır indi öksüre öksüre.. Burcu arabanın camını sonuna kadar açtı ve başını camdan dışarı uzatıp derin  bir nefes çekti yorgun ciğerlerine.Saçları camdan dışarıya  savruluyordu.yüzüne deniz kokusu vuruyordu.Deniz çok yakındı.şarkı bitti.Bir  diğeri başladı ''içimdeki şarkı bitti''.arabanın motoru sustu.''Hadi Burcu  inelim'' dedi Akın. Burcu arabanın kapısını açtı.radyoya dönüp baktı,camı kapattı ve indi.Bir  deniz kıyısındaydılar..deniz bütün karanlığına inat kendini yakamozların  ışıltılı kollarına bırakmıştı. Akın Burcu' ya elini uzattı ve kıyıya atlamasına yardımcı oldu.Kumların  üzerinde küçük ahşap sandalyeleri olan bir kahveye gelmişlerdi.Burcu mavi  spor ayakkabılarını çıkarttı ve serin kumlara çıplak ayakları ile basarak  denize en yakın masaya yöneldi.Sandalyeye oturdu ve ayaklarını deniz ile  buluşturdu.Akın gülümsedi ve oda aynısını yaptı.Akın' da ayaklarını suya  bastı. Küçük esmer çocuk bildik bir hareketle hemen iki çay getirip bıraktı  masaya.Harika kokuyordu ..Burcu bir yudum çay aldı bardaktan.Akın sigara  uzattı Burcu 'ya .ve cebinden bir kibrit çıkarıp yaktı sigarasını.Burcu  başını yukarıya çevirdi..yıldızlar ayağının altındaki kumlar kadar çok ve  yine o kumlar kadar parlaktılar.Kendini yıldızların ve kumların arasında  sıkışıp kalmış gibi hissetti.''Peki ben neyim?''.sesli çıkmıştı düşüncesi  ağzından.Akın Burcu'ya baktı uzun uzun.ve ondan bir avuç kum almasını istedi  denizin içinden.Burcu oturduğu yerden eğildi bir avuç kum çıkarttı  denizden.Parmaklarının arasından kayıp gidiyordu kumlar.çok az kalmıştı.Akın  ''şimdi avucunu aç Burcu'' dedi ''ve bana ne gördüğünü anlat''.Burcu  avucunda kalan azıcık kuma baktı.Karanlıkta seçebildiği ise pırıl pırıl  parlayan bir yıldızdı kumların arasından. ''yıldız görüyorum Akın.kumların içinde görebildiğim sadece bir  yıldız''.Burcu başını gökyüzüne çevirdi,kumlar gibiydi yıldızlar.Akın  ''gökten bir yıldız düştü denize,karıştı kum kardeşlerine ve sen payına  düşeni seçtin Burcu''.. Burcu kum ve yıldızlı elini saçlarına götürdü ve yıldız saçlarına takılı  kaldı.Yüzüne mavi yansımalar indi saçlarından..ve o mavi yansımalar denize  doğru akıp yakamozla kucaklaştılar. Ay göz kırpıyordu yüzünde hafif bir gülümseme ile.yıldızlar ilahiler  söylüyorlardı sanki.Kahvenin eski radyosundan cızırtılı bir karşı kıyı  kanalı karışıyordu geceye. Burcu'nun ayakları üşüyordu çekip alamıyordu denizin içinden.çaylar  bittikçe yenileri geliyordu ayrımında bile değillerdi kaçıncı bardağı  içtiklerinin. ''Mavi bir masal anlat bana Akın''. Akın gözlerini aydan aldı ve ayın mavi ışığı gözlerine bebek  oldu.''gözlerime bak Burcu,göreceksin o masalı''..Burcu'nun nehir gözleri  Akın'ın mavi ışıltılar saçan gözlerine takılı kaldı..''Bir varmış bir  yokmuş.''diye söze başladı Akın'ın mavi ışıltılar saçan gözleri. İnce mavi tül perde gözlerinin önünden sonsuza dek açıldı  Burcu'nun.çocukların seslerini kendine kattı.yüreğindeki mavi taşı çıkarıp  aldı eline ve denizin en uzak kuytularına fırlattı.ve yerine mavi minik  çiçekler koydu .Mine çiçekleri..kırılgan,ince,hassas . Sonra mavi bir gülümseme geldi çocuksu yüzüne.yıllar önce bir şiir  yazmıştı.Nasıl dı? Hah evet şöyle başlıyordu.Akın suskun onu izliyordu. ''küskün ,boynu bükük.mine çiçekleriydi gözlerin.ellerin yasemin miydi,fulya  mı,nergis mi?Anımsamıyorum.Kırılgan çiçek gibiydi kalbin,koklayınca  soluverenden.unuttum saçlarını..siyah mıydı,sarı mı,kahve mi?.tek bildiğim  mine çiçekleriydi gözlerin.Öptüm!!!dudaklarımda kaldı rengin''.. Burcu'nun yüreğinden mine çiçekleri hücum etti gözlerine.Akın elini  Burcu'nun gözlerine götürdü.gözyaşını silmek istedi.Sildi de. Akın'ın avucunda bir minik mine çiçeği ''merhaba''dedi.mavi bir masalın  satır aralarına.Birbirlerine bakıp gülümsediler.zaman akıp gitmiş gece  gündoğumuna gebe kalmıştı bile.Onlar ermiş muradına biz çıkalım aydınlığa... EGEM UĞUR SEVGİYLE KALIN...MAVİ SEVGİLERLE...