Sövelerin titremesi durmus degil henüz
Kapinin gürültüsü kulak zarlarima dogru dalgalanmakta
Tavandan dökülen tozlar saçlarima düsmedi daha
Simdi sen kapinin öbür tarafindasin ben bu tarafinda
Umurumda degil odanin buz gibi soguklugu
Korkutmuyor beni yalnizligin depremsi ugultusu
Yerdeki vazonun kiriklari da umurumda degil
Batarsa batsin ayaklarima, acimiyorki…
Yüregimdeki aciyi da acidan saymiyorum iste
Hadi sende öfkeni kulak ardi et biraz, yenik düsme
Ertele hiç olmazsa bir an…
Bir dönüm noktasidir bu an, dönülmez bir karar anı
Bir salise kadar kisa, iki hayat kadar önemli
Kararini ver kapinin kulpunu elinden birakmadan
Ya geri dön zamani yarim saat geriye alayim senin için
Sevismemize kaldigimiz yerden devam edelim
Hiç birsey olmamis gibi dudaklarina degsin yine dudaklarim
Saçlarinda dolasmaya devam etsin ellerim
Hayallerimizi yesil panjurlu pencereleri süslemeye devam etsin evimizin
Bahçesinde çocuklarimiz sarmas dolas çiçek açsin
Menekse gözlerin dogsun sabahlari yuvamiza
Bizimde bacasi tüten bir ocagimiz olsun
Ya da birak kapinin kulpunu düseyim hayatindan
Su an alnindan düsmekte olan soguk ter damlalari gibi
Bir yildiz gibi düs sende anilarimdan
Katrana bulanmis tel bir firça geçsin gözlerimden
Ne tanimis olayim seni ne sevmis nede sevismis
Günes batsin bir daha dogmamak üzere
Anilar gömülsün topraga, çiçekler boyun egsin
Tut nefesin sikica, karar ver!
Sevdigim misin, degil misin?

Rotterdam, 27-09-2003