Eyüp Barkan - Demet Barkan

ISTANBUL’DA İKEN…

Dün Istanbul’daydım gülüm…

Bir hafta boyunca her gün,

Seni soludum, seninle oldum…

Ve boğazı seyre dalarken,

Şerefine kadeh kaldırıyordum…

Dün Istanbul’daydım gülüm…

Hayalini yakalama umuduyla,

Dört bir yanını geziyordum…

Ve sen bir adım önümde,

Bana hep yol gösteriyordun…

Dün Istanbul’daydım gülüm…

Eyüp sırtlarına yaklaşırken,

Gidişinle içimi acıtıyordun…

Ama mezarına yaklastıkça,

Garip bir huzur duyuyordum…

Dün Istanbul’daydım gülüm…

Artık elimi uzattığımda,

Sana dokunabiliyordum…

Ve gözyaşlarımla mezarını sularken,

Sen beni teselli ediyordun…

Dün Istanbul’daydım gülüm…

Mezar taşına sığınmış,

Sana dertlerimi anlatıyordum…

Gözümü kapattığımda ise,

Seni yanımda hissediyordum…

Dün Istanbul’daydım gülüm…

Ayrılık vakti yaklaştığında,

Hıçkırıklara boğuluyordum…

Sen ise cennetin kapıları ardından,

Bana gülümseyerek bakıyordun…

Dün Istanbul’daydım gülüm…

Seni özlediğimi söyleyerek,

Yanağına öpücük konduruyordum…

Toprağın kokusuna karışan,

Teninin kokusuyla avunuyordum…

Dün Istanbul’daydım gülüm…

Sensizliği reddeden bedenim

Sıcaklığını özlüyordu…

    Dün Istanbul’da idim…

    Ellerim üşüyordu…

        Ve ben ısıtmanı  bekliyordum gülüm…

Demet Barkan   (16 Haziran 2001)